“Son”un Başlangıcı
Saat gecenin üçünü vurdu nerdeyse…
Ama ben uyumuyorum,
Seni düşlüyorum,
Bakışlarını hayalime getirmeye uğraşıyorum…
Başaramıyorum…
Çok uzun zaman oldu,
Gözlerim gözlerine değmeyeli değil mi?
“Ben de senin aklına geliyor muyum acaba?” diye düşünüyorum,
Cevabını veremiyorum…
O kadar kapalı oynuyorsun ki bana karşı…
Koyu karanlıkta,
Sen karşımda durmuş bana bakıyorsun,
Gözlerin çağırıyor yanına,
Bense gelemiyorum…
Şaşırıyorum buna…
Ben ki senden hep bu daveti beklemiştim,
Sen bekliyorsun beni hala,
Ama kıpırdayamıyorum…
İçimden “hadi Derya koş!” diyorum,
Ama hayır, bir kımıldama yok…
Sonra bakıyorum etrafıma,
Bir sürü insan toplanmış,
Ellerinde mendiller ağlaşıyorlar…
Bunlar da nerden çıktı ya,
Hem neden ağlıyorlar ki, diyorum…
Annem, babam, kardeşlerim, arkadaşlarım,
Herkes orda…
Şaşırıyorum…
Bir tuhaflık var,
Rüyada mıyım ya, diyorum…
Ama hayır, hepsi gerçek…
Evet sonunda gelmişsin…
“Son”unda…
Derya Fındık
04.06.2008
01.58
